ശ്രീരാധാകൃഷ്ണാഭ്യാം നമഃ ।
ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ് ।
ഏകാദശഃ സ്കന്ധഃ । ഉദ്ധവ ഗീതാ ।
അഥ പ്രഥമോഽധ്യായഃ ।
ശ്രീബാദരായണിഃ ഉവാച ।
കൃത്വാ ദൈത്യവധം കൃഷ്ണഃ സരമഃ യദുഭിഃ വൃതഃ ।
ഭുവഃ അവതാരവത് ഭാരം ജവിഷ്ഠന് ജനയന് കലിമ് ॥ 1॥
യേ കോപിതാഃ സുബഹു പാണ്ഡുസുതാഃ സപത്നൈഃ
ദുര്ദ്യൂതഹേലനകചഗ്രഹണ ആദിഭിഃ താന് ।
കൃത്വാ നിമിത്തം ഇതര ഇതരതഃ സമേതാന്
ഹത്വാ നൃപാന് നിരഹരത് ക്ഷിതിഭാരം ഈശഃ ॥ 2॥
ഭൂഭാരരാജപൃതനാ യദുഭിഃ നിരസ്യ
ഗുപ്തൈഃ സ്വബാഹുഭിഃ അചിന്തയത് അപ്രമേയഃ ।
മന്യേ അവനേഃ നനു ഗതഃ അപി അഗതം ഹി ഭാരമ്
യത് യാദവം കുലം അഹോ ഹി അവിഷഹ്യം ആസ്തേ ॥ 3॥
ന ഏവ അന്യതഃ പരിഭവഃ അസ്യ ഭവേത് കഥഞ്ചിത്
മത് സംശ്രയസ്യ വിഭവ ഉന്നഹന് അസ്യ നിത്യമ് ।
അന്തഃകലിം യദുകുലസ്യ വിധ്ഹായ വേണുഃ
തമ്ബസ്യ വഹ്നിം ഇവ ശാന്തിം ഉപൈമി ധാമ ॥ 4॥
ഏവം വ്യവസിതഃ രാജന് സത്യസങ്കല്പഃ ഈശ്വരഃ ।
ശാപവ്യാജേന വിപ്രാണാം സഞ്ജഹ്വേ സ്വകുലം വിഭുഃ ॥ 5॥
സ്വമൂര്ത്യാ ലോകലാവണ്യനിര്മുക്ത്യാ ലോചനം നൃണാമ് ।
ഗീര്ഭിഃ താഃ സ്മരതാം ചിത്തം പദൈഃ താന് ഈക്ഷതാം ക്രിയാ ॥ 6॥
ആച്ഛിദ്യ കീര്തിം സുശ്ലോകാം വിതത്യ ഹി അഞ്ജസാ നു കൌ ।
തമഃ അനയാ തരിഷ്യന്തി ഇതി അഗാത് സ്വം പദം ഈശ്വരഃ ॥ 7॥
രാജാ ഉവാച ।
ബ്രഹ്മണ്യാനാം വദാന്യാനാം നിത്യം വൃദ്ധൌപസേവിനാമ് ।
വിപ്രശാപഃ കഥം അഭൂത് വൃഷ്ണീനാം കൃഷ്ണചേതസാമ് ॥ 8॥
യത് നിമിത്തഃ സഃ വൈ ശാപഃ യാദൃശഃ ദ്വിജസത്തമ ।
കഥം ഏകാത്മനാം ഭേദഃ ഏതത് സര്വം വദസ്വ മേ ॥ 9॥
ശ്രീശുകഃ ഉവാച ।
ബിഭ്രത് വപുഃ സകലസുന്ദരസന്നിവേശമ്
കര്മാചരന് ഭുവി സുമങ്ഗലം ആപ്തകാമഃ ।
ആസ്ഥായ ധാമ രമമാണഃ ഉദാരകീര്തിഃ
സംഹര്തും ഐച്ഛത കുലം സ്ഥിതകൃത്യശേഷഃ ॥ 10॥
കര്മാണി പുണ്യനിവഹാനി സുമങ്ഗലാനി
ഗായത് ജഗത് കലിമലാപഹരാണി കൃത്വാ ।
കാല ആത്മനാ നിവസതാ യദുദേവഗേഹേ
പിണ്ഡാരകം സമഗമന് മുനയഃ നിസൃഷ്ടാഃ ॥ 11॥
വിശ്വാമിത്രഃ അസിതഃ കണ്വഃ ദുര്വാസാഃ ഭൃഗുഃ അങ്ഗിരാഃ ।
കശ്യപഃ വാമദേവഃ അത്രിഃ വസിഷ്ഠഃ നാരദ ആദയഃ ॥ 12॥
ക്രീഡന്തഃ താന് ഉപവ്രജ്യ കുമാരാഃ യദുനന്ദനാഃ ।
ഉപസങ്ഗൃഹ്യ പപ്രച്ഛുഃ അവിനീതാ വിനീതവത് ॥ 13॥
തേ വേഷയിത്വാ സ്ത്രീവേഷൈഃ സാമ്ബം ജാമ്ബവതീസുതമ് ।
ഏഷാ പൃച്ഛതി വഃ വിപ്രാഃ അന്തര്വത് ന്യസിത ഈക്ഷണാ ॥ 14॥
പ്രഷ്ടും വിലജ്ജതി സാക്ഷാത് പ്രബ്രൂത അമോഘദര്ശനാഃ ।
പ്രസോഷ്യന്തി പുത്രകാമാ കിംസ്വിത് സഞ്ജനയിഷ്യതി ॥ 15॥
ഏവം പ്രലബ്ധ്വാ മുനയഃ താന് ഊചുഃ കുപിതാ നൃപ ।
ജനയിഷ്യതി വഃ മന്ദാഃ മുസലം കുലനാശനമ് ॥ 16॥
തത് ശഋത്വാ തേ അതിസന്ത്രസ്താഃ വിമുച്യ സഹസോദരമ് ।
സാമ്ബസ്യ ദദൃശുഃ തസ്മിന് മുസലം ഖലു അയസ്മയമ് ॥ 17॥
കിം കൃതം മന്ദഭാഗ്യൈഃ കിം വദിഷ്യന്തി നഃ ജനാഃ ।
ഇതി വിഹ്വലിതാഃ ഗേഹാന് ആദായ മുസലം യയുഃ ॥ 18॥
തത് ച ഉപനീയ സദസി പരിമ്ലാനമുഖശ്രിയഃ ।
രാജ്ഞഃ ആവേദയാന് ചക്രുഃ സര്വയാദവസന്നിധൌ ॥ 19॥
ശ്രുത്വാ അമോഘം വിപ്രശാപം ദൃഷ്ട്വാ ച മുസലം നൃപ ।
വിസ്മിതാഃ ഭയസന്ത്രസ്താഃ ബഭൂവുഃ ദ്വാരകൌകസഃ ॥ 20॥
തത് ചൂര്ണയിത്വാ മുസലം യദുരാജഃ സഃ ആഹുകഃ ।
സമുദ്രസലിലേ പ്രാസ്യത് ലോഹം ച അസ്യ അവശേഷിതമ് ॥ 21॥
കശ്ചിത് മത്സ്യഃ അഗ്രസീത് ലോഹം ചൂര്ണാനി തരലൈഃ തതഃ ।
ഉഹ്യമാനാനി വേലായാം ലഗ്നാനി ആസന് കില ഐരികാഃ ॥ 22॥
മത്സ്യഃ ഗൃഹീതഃ മത്സ്യഘ്നൈഃ ജാലേന അന്യൈഃ സഹ അര്ണവേ ।
തസ്യ ഉദരഗതം ലോഹം സഃ ശല്യേ ലുബ്ധകഃ അകരോത് ॥ 23॥
ഭഗവാന് ജ്ഞാതസര്വാര്ഥഃ ഈശ്വരഃ അപി തദന്യഥാ ।
കര്തും ന ഐച്ഛത് വിപ്രശാപം കാലരൂപീ അന്വമോദത ॥ 24॥
ഇതി ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം
സംഹിതായാമേകാദശസ്കന്ധേ വിപ്രശാപോ നാമ പ്രഥമോഽധ്യായഃ ॥
Roman (IAST) Transliteration
śrīrādhākṛṣṇābhyāṃ namaḥ |
śrīmadbhāgavatapurāṇam |
ekādaśaḥ skandhaḥ | uddhava gītā |
atha prathamo'dhyāyaḥ |
śrībādarāyaṇiḥ uvāca |
kṛtvā daityavadhaṃ kṛṣṇaḥ saramaḥ yadubhiḥ vṛtaḥ |
bhuvaḥ avatāravat bhāraṃ javiṣṭhan janayan kalim || 1||
ye kopitāḥ subahu pāṇḍusutāḥ sapatnaiḥ
durdyūtahelanakacagrahaṇa ādibhiḥ tān |
kṛtvā nimittaṃ itara itarataḥ sametān
hatvā nṛpān niraharat kṣitibhāraṃ īśaḥ || 2||
bhūbhārarājapṛtanā yadubhiḥ nirasya
guptaiḥ svabāhubhiḥ acintayat aprameyaḥ |
manye avaneḥ nanu gataḥ api agataṃ hi bhāram
yat yādavaṃ kulaṃ aho hi aviṣahyaṃ āste || 3||
na eva anyataḥ paribhavaḥ asya bhavet kathañcit
mat saṃśrayasya vibhava unnahan asya nityam |
antaḥkaliṃ yadukulasya vidhhāya veṇuḥ
tambasya vahniṃ iva śāntiṃ upaimi dhāma || 4||
evaṃ vyavasitaḥ rājan satyasaṅkalpaḥ īśvaraḥ |
śāpavyājena viprāṇāṃ sañjahve svakulaṃ vibhuḥ || 5||
svamūrtyā lokalāvaṇyanirmuktyā locanaṃ nṛṇām |
gīrbhiḥ tāḥ smaratāṃ cittaṃ padaiḥ tān īkṣatāṃ kriyā || 6||
ācchidya kīrtiṃ suślokāṃ vitatya hi añjasā nu kau |
tamaḥ anayā tariṣyanti iti agāt svaṃ padaṃ īśvaraḥ || 7||
rājā uvāca |
brahmaṇyānāṃ vadānyānāṃ nityaṃ vṛddhaupasevinām |
vipraśāpaḥ kathaṃ abhūt vṛṣṇīnāṃ kṛṣṇacetasām || 8||
yat nimittaḥ saḥ vai śāpaḥ yādṛśaḥ dvijasattama |
kathaṃ ekātmanāṃ bhedaḥ etat sarvaṃ vadasva me || 9||
śrīśukaḥ uvāca |
bibhrat vapuḥ sakalasundarasanniveśam
karmācaran bhuvi sumaṅgalaṃ āptakāmaḥ |
āsthāya dhāma ramamāṇaḥ udārakīrtiḥ
saṃhartuṃ aicchata kulaṃ sthitakṛtyaśeṣaḥ || 10||
karmāṇi puṇyanivahāni sumaṅgalāni
gāyat jagat kalimalāpaharāṇi kṛtvā |
kāla ātmanā nivasatā yadudevagehe
piṇḍārakaṃ samagaman munayaḥ nisṛṣṭāḥ || 11||
viśvāmitraḥ asitaḥ kaṇvaḥ durvāsāḥ bhṛguḥ aṅgirāḥ |
kaśyapaḥ vāmadevaḥ atriḥ vasiṣṭhaḥ nārada ādayaḥ || 12||
krīḍantaḥ tān upavrajya kumārāḥ yadunandanāḥ |
upasaṅgṛhya papracchuḥ avinītā vinītavat || 13||
te veṣayitvā strīveṣaiḥ sāmbaṃ jāmbavatīsutam |
eṣā pṛcchati vaḥ viprāḥ antarvat nyasita īkṣaṇā || 14||
praṣṭuṃ vilajjati sākṣāt prabrūta amoghadarśanāḥ |
prasoṣyanti putrakāmā kiṃsvit sañjanayiṣyati || 15||
evaṃ pralabdhvā munayaḥ tān ūcuḥ kupitā nṛpa |
janayiṣyati vaḥ mandāḥ musalaṃ kulanāśanam || 16||
tat śaṛtvā te atisantrastāḥ vimucya sahasodaram |
sāmbasya dadṛśuḥ tasmin musalaṃ khalu ayasmayam || 17||
kiṃ kṛtaṃ mandabhāgyaiḥ kiṃ vadiṣyanti naḥ janāḥ |
iti vihvalitāḥ gehān ādāya musalaṃ yayuḥ || 18||
tat ca upanīya sadasi parimlānamukhaśriyaḥ |
rājñaḥ āvedayān cakruḥ sarvayādavasannidhau || 19||
śrutvā amoghaṃ vipraśāpaṃ dṛṣṭvā ca musalaṃ nṛpa |
vismitāḥ bhayasantrastāḥ babhūvuḥ dvārakaukasaḥ || 20||
tat cūrṇayitvā musalaṃ yadurājaḥ saḥ āhukaḥ |
samudrasalile prāsyat lohaṃ ca asya avaśeṣitam || 21||
kaścit matsyaḥ agrasīt lohaṃ cūrṇāni taralaiḥ tataḥ |
uhyamānāni velāyāṃ lagnāni āsan kila airikāḥ || 22||
matsyaḥ gṛhītaḥ matsyaghnaiḥ jālena anyaiḥ saha arṇave |
tasya udaragataṃ lohaṃ saḥ śalye lubdhakaḥ akarot || 23||
bhagavān jñātasarvārthaḥ īśvaraḥ api tadanyathā |
kartuṃ na aicchat vipraśāpaṃ kālarūpī anvamodata || 24||
iti śrīmadbhāgavate mahāpurāṇe pāramahaṃsyāṃ
saṃhitāyāmekādaśaskandhe vipraśāpo nāma prathamo'dhyāyaḥ ||
Sanskrit — Devanagari (original)
श्रीराधाकृष्णाभ्यां नमः ।
श्रीमद्भागवतपुराणम् ।
एकादशः स्कन्धः । उद्धव गीता ।
अथ प्रथमोऽध्यायः ।
श्रीबादरायणिः उवाच ।
कृत्वा दैत्यवधं कृष्णः सरमः यदुभिः वृतः ।
भुवः अवतारवत् भारं जविष्ठन् जनयन् कलिम् ॥ 1॥
ये कोपिताः सुबहु पाण्डुसुताः सपत्नैः
दुर्द्यूतहेलनकचग्रहण आदिभिः तान् ।
कृत्वा निमित्तं इतर इतरतः समेतान्
हत्वा नृपान् निरहरत् क्षितिभारं ईशः ॥ 2॥
भूभारराजपृतना यदुभिः निरस्य
गुप्तैः स्वबाहुभिः अचिन्तयत् अप्रमेयः ।
मन्ये अवनेः ननु गतः अपि अगतं हि भारम्
यत् यादवं कुलं अहो हि अविषह्यं आस्ते ॥ 3॥
न एव अन्यतः परिभवः अस्य भवेत् कथञ्चित्
मत् संश्रयस्य विभव उन्नहन् अस्य नित्यम् ।
अन्तःकलिं यदुकुलस्य विध्हाय वेणुः
तम्बस्य वह्निं इव शान्तिं उपैमि धाम ॥ 4॥
एवं व्यवसितः राजन् सत्यसङ्कल्पः ईश्वरः ।
शापव्याजेन विप्राणां सञ्जह्वे स्वकुलं विभुः ॥ 5॥
स्वमूर्त्या लोकलावण्यनिर्मुक्त्या लोचनं नृणाम् ।
गीर्भिः ताः स्मरतां चित्तं पदैः तान् ईक्षतां क्रिया ॥ 6॥
आच्छिद्य कीर्तिं सुश्लोकां वितत्य हि अञ्जसा नु कौ ।
तमः अनया तरिष्यन्ति इति अगात् स्वं पदं ईश्वरः ॥ 7॥
राजा उवाच ।
ब्रह्मण्यानां वदान्यानां नित्यं वृद्धौपसेविनाम् ।
विप्रशापः कथं अभूत् वृष्णीनां कृष्णचेतसाम् ॥ 8॥
यत् निमित्तः सः वै शापः यादृशः द्विजसत्तम ।
कथं एकात्मनां भेदः एतत् सर्वं वदस्व मे ॥ 9॥
श्रीशुकः उवाच ।
बिभ्रत् वपुः सकलसुन्दरसन्निवेशम्
कर्माचरन् भुवि सुमङ्गलं आप्तकामः ।
आस्थाय धाम रममाणः उदारकीर्तिः
संहर्तुं ऐच्छत कुलं स्थितकृत्यशेषः ॥ 10॥
कर्माणि पुण्यनिवहानि सुमङ्गलानि
गायत् जगत् कलिमलापहराणि कृत्वा ।
काल आत्मना निवसता यदुदेवगेहे
पिण्डारकं समगमन् मुनयः निसृष्टाः ॥ 11॥
विश्वामित्रः असितः कण्वः दुर्वासाः भृगुः अङ्गिराः ।
कश्यपः वामदेवः अत्रिः वसिष्ठः नारद आदयः ॥ 12॥
क्रीडन्तः तान् उपव्रज्य कुमाराः यदुनन्दनाः ।
उपसङ्गृह्य पप्रच्छुः अविनीता विनीतवत् ॥ 13॥
ते वेषयित्वा स्त्रीवेषैः साम्बं जाम्बवतीसुतम् ।
एषा पृच्छति वः विप्राः अन्तर्वत् न्यसित ईक्षणा ॥ 14॥
प्रष्टुं विलज्जति साक्षात् प्रब्रूत अमोघदर्शनाः ।
प्रसोष्यन्ति पुत्रकामा किंस्वित् सञ्जनयिष्यति ॥ 15॥
एवं प्रलब्ध्वा मुनयः तान् ऊचुः कुपिता नृप ।
जनयिष्यति वः मन्दाः मुसलं कुलनाशनम् ॥ 16॥
तत् शऋत्वा ते अतिसन्त्रस्ताः विमुच्य सहसोदरम् ।
साम्बस्य ददृशुः तस्मिन् मुसलं खलु अयस्मयम् ॥ 17॥
किं कृतं मन्दभाग्यैः किं वदिष्यन्ति नः जनाः ।
इति विह्वलिताः गेहान् आदाय मुसलं ययुः ॥ 18॥
तत् च उपनीय सदसि परिम्लानमुखश्रियः ।
राज्ञः आवेदयान् चक्रुः सर्वयादवसन्निधौ ॥ 19॥
श्रुत्वा अमोघं विप्रशापं दृष्ट्वा च मुसलं नृप ।
विस्मिताः भयसन्त्रस्ताः बभूवुः द्वारकौकसः ॥ 20॥
तत् चूर्णयित्वा मुसलं यदुराजः सः आहुकः ।
समुद्रसलिले प्रास्यत् लोहं च अस्य अवशेषितम् ॥ 21॥
कश्चित् मत्स्यः अग्रसीत् लोहं चूर्णानि तरलैः ततः ।
उह्यमानानि वेलायां लग्नानि आसन् किल ऐरिकाः ॥ 22॥
मत्स्यः गृहीतः मत्स्यघ्नैः जालेन अन्यैः सह अर्णवे ।
तस्य उदरगतं लोहं सः शल्ये लुब्धकः अकरोत् ॥ 23॥
भगवान् ज्ञातसर्वार्थः ईश्वरः अपि तदन्यथा ।
कर्तुं न ऐच्छत् विप्रशापं कालरूपी अन्वमोदत ॥ 24॥
इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां
संहितायामेकादशस्कन्धे विप्रशापो नाम प्रथमोऽध्यायः ॥
śrīrādhākṛṣṇābhyāṃ namaḥ |
śrīmadbhāgavatapurāṇam |
ekādaśaḥ skandhaḥ | uddhava gītā |
atha prathamo'dhyāyaḥ |
śrībādarāyaṇiḥ uvāca |
kṛtvā daityavadhaṃ kṛṣṇaḥ saramaḥ yadubhiḥ vṛtaḥ |
bhuvaḥ avatāravat bhāraṃ javiṣṭhan janayan kalim || 1||
ye kopitāḥ subahu pāṇḍusutāḥ sapatnaiḥ
durdyūtahelanakacagrahaṇa ādibhiḥ tān |
kṛtvā nimittaṃ itara itarataḥ sametān
hatvā nṛpān niraharat kṣitibhāraṃ īśaḥ || 2||
bhūbhārarājapṛtanā yadubhiḥ nirasya
guptaiḥ svabāhubhiḥ acintayat aprameyaḥ |
manye avaneḥ nanu gataḥ api agataṃ hi bhāram
yat yādavaṃ kulaṃ aho hi aviṣahyaṃ āste || 3||
na eva anyataḥ paribhavaḥ asya bhavet kathañcit
mat saṃśrayasya vibhava unnahan asya nityam |
antaḥkaliṃ yadukulasya vidhhāya veṇuḥ
tambasya vahniṃ iva śāntiṃ upaimi dhāma || 4||
evaṃ vyavasitaḥ rājan satyasaṅkalpaḥ īśvaraḥ |
śāpavyājena viprāṇāṃ sañjahve svakulaṃ vibhuḥ || 5||
svamūrtyā lokalāvaṇyanirmuktyā locanaṃ nṛṇām |
gīrbhiḥ tāḥ smaratāṃ cittaṃ padaiḥ tān īkṣatāṃ kriyā || 6||
ācchidya kīrtiṃ suślokāṃ vitatya hi añjasā nu kau |
tamaḥ anayā tariṣyanti iti agāt svaṃ padaṃ īśvaraḥ || 7||
rājā uvāca |
brahmaṇyānāṃ vadānyānāṃ nityaṃ vṛddhaupasevinām |
vipraśāpaḥ kathaṃ abhūt vṛṣṇīnāṃ kṛṣṇacetasām || 8||
yat nimittaḥ saḥ vai śāpaḥ yādṛśaḥ dvijasattama |
kathaṃ ekātmanāṃ bhedaḥ etat sarvaṃ vadasva me || 9||
śrīśukaḥ uvāca |
bibhrat vapuḥ sakalasundarasanniveśam
karmācaran bhuvi sumaṅgalaṃ āptakāmaḥ |
āsthāya dhāma ramamāṇaḥ udārakīrtiḥ
saṃhartuṃ aicchata kulaṃ sthitakṛtyaśeṣaḥ || 10||
karmāṇi puṇyanivahāni sumaṅgalāni
gāyat jagat kalimalāpaharāṇi kṛtvā |
kāla ātmanā nivasatā yadudevagehe
piṇḍārakaṃ samagaman munayaḥ nisṛṣṭāḥ || 11||
viśvāmitraḥ asitaḥ kaṇvaḥ durvāsāḥ bhṛguḥ aṅgirāḥ |
kaśyapaḥ vāmadevaḥ atriḥ vasiṣṭhaḥ nārada ādayaḥ || 12||
krīḍantaḥ tān upavrajya kumārāḥ yadunandanāḥ |
upasaṅgṛhya papracchuḥ avinītā vinītavat || 13||
te veṣayitvā strīveṣaiḥ sāmbaṃ jāmbavatīsutam |
eṣā pṛcchati vaḥ viprāḥ antarvat nyasita īkṣaṇā || 14||
praṣṭuṃ vilajjati sākṣāt prabrūta amoghadarśanāḥ |
prasoṣyanti putrakāmā kiṃsvit sañjanayiṣyati || 15||
evaṃ pralabdhvā munayaḥ tān ūcuḥ kupitā nṛpa |
janayiṣyati vaḥ mandāḥ musalaṃ kulanāśanam || 16||
tat śaṛtvā te atisantrastāḥ vimucya sahasodaram |
sāmbasya dadṛśuḥ tasmin musalaṃ khalu ayasmayam || 17||
kiṃ kṛtaṃ mandabhāgyaiḥ kiṃ vadiṣyanti naḥ janāḥ |
iti vihvalitāḥ gehān ādāya musalaṃ yayuḥ || 18||
tat ca upanīya sadasi parimlānamukhaśriyaḥ |
rājñaḥ āvedayān cakruḥ sarvayādavasannidhau || 19||
śrutvā amoghaṃ vipraśāpaṃ dṛṣṭvā ca musalaṃ nṛpa |
vismitāḥ bhayasantrastāḥ babhūvuḥ dvārakaukasaḥ || 20||
tat cūrṇayitvā musalaṃ yadurājaḥ saḥ āhukaḥ |
samudrasalile prāsyat lohaṃ ca asya avaśeṣitam || 21||
kaścit matsyaḥ agrasīt lohaṃ cūrṇāni taralaiḥ tataḥ |
uhyamānāni velāyāṃ lagnāni āsan kila airikāḥ || 22||
matsyaḥ gṛhītaḥ matsyaghnaiḥ jālena anyaiḥ saha arṇave |
tasya udaragataṃ lohaṃ saḥ śalye lubdhakaḥ akarot || 23||
bhagavān jñātasarvārthaḥ īśvaraḥ api tadanyathā |
kartuṃ na aicchat vipraśāpaṃ kālarūpī anvamodata || 24||
iti śrīmadbhāgavate mahāpurāṇe pāramahaṃsyāṃ
saṃhitāyāmekādaśaskandhe vipraśāpo nāma prathamo'dhyāyaḥ ||
🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Malayalam script.
Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version.