Muchukunda Stutih — Malayalam Script

വിമോഹിതോഽയം ജന ഈശ മായയാ

ത്വദീയയാ ത്വാം ച ഭജത്യനര്ഥദൃക് ।

സുഖായ ദുഃഖപ്രഭവേഷു സജ്ജതേ

ഗൃഹേഷു യോഷിത്പുരുഷശ്ച വഞ്ചിതഃ ॥ 1 ॥

ലബ്ധ്വാ ജനോ ദുര്ലഭമത്ര മാനുഷം

കഥഞ്ചിദവ്യങ്ഗമയത്നതോഽനഘ ।

പാദാരവിന്ദം ന ഭജത്യസന്മതി-

ര്ഗൃഹാന്ധകൂപേ പതിതോ യഥാ പശുഃ ॥ 2 ॥

മമൈഷ കാലോഽജിത നിഷ്ഫലോ ഗതോ

രാജ്യശ്രിയോന്നദ്ധമദസ്യ ഭൂപതേ ।

മര്ത്യാത്മബുദ്ധേഃ സുതദാരകോശഭൂ-

ഷ്വാസജ്ജമാനസ്യ ദുരന്തചിന്തയാ ॥ 3 ॥

കലേവരേഽസ്മിന് ഘടകുഡ്യസന്നിഭേ

നിരൂഢമാനോ നരദേവ ഇത്യഹമ് ।

വൃതോ രഥേഭാശ്വപദാത്യനീകപൈര്ഗാം

പര്യടംസ്ത്വാഗണയന് സുദുര്മദഃ ॥ 4 ॥

പ്രമത്തമുച്ചൈരിതി കൃത്യചിന്തയാ

പ്രഭുദ്ധലോഭം വിഷയേഷു ലാലസമ് ।

ത്വമപ്രമത്തഃ സഹസാഽഭിപദ്യസേ

ക്ഷുല്ലേലിഹാനോഽഹിരിവാഖുമന്തകഃ ॥ 5 ॥

പുരാ രഥൈര്ഹേമപരിഷ്കൃതൈശ്ചരന്

മതങ്ഗജൈര്വാ നരദേവസഞ്ജ്ഞിതഃ ।

സ ഏവ കാലേന ദുരത്യയേന തേ

കലേവരോ വിട്കൃമിഭസ്മസഞ്ജ്ഞിതഃ ॥ 6 ॥

നിര്ജിത്യ ദിക്ചക്രമഭൂതവിഗ്രഹോ

വരാസനസ്ഥഃ സമരാജവന്ദിതഃ ।

ഗൃഹേഷു മൈഥുന്യസുഖേഷു യോഷിതാം

ക്രീഡാമൃഗ പൂരുഷ ഈശ നീയതേ ॥ 7 ॥

കരോതി കര്മാണി തപഃസു നിഷ്ഠിതോ

നിവൃത്തഭോഗസ്തദപേക്ഷയാ ദദത് ।

പുനശ്ച ഭൂയേയമഹം സ്വരാഡിതി

പ്രബുദ്ധതര്ഷോ ന സുഖായ കല്പതേ ॥ 8 ॥

ഭവാപവര്ഗോ ഭ്രമതോ യദാ ഭവേ-

ജ്ജനസ്യ തര്ഹ്യച്യുത സത്സമാഗമഃ ।

സത്സങ്ഗമോ യര്ഹി തദൈവ സദ്ഗതൌ

പരാവരേശേ ത്വയി ജായതേ മതിഃ ॥ 9 ॥

മന്യേ മമാനുഗ്രഹ ഈശ തേ കൃതോ

രാജ്യാനുബന്ധാപഗമോ യദൃച്ഛയാ ।

യഃ പ്രാര്ഥ്യതേ സാധുഭിരേകചര്യയാ

വനം വിവിക്ഷദ്ഭിരഖണ്ഡഭൂമിപൈഃ ॥ 10 ॥

ന കാമയേഽന്യം തവ പാദസേവനാദ്-

അകിഞ്ചനപ്രാര്ഥ്യതമാദ്വരം വിഭോ ।

ആരാധ്യ കസ്ത്വാം ഹ്യപവര്ഗദം ഹരേ

വൃണീത ആര്യോ വരമാത്മബന്ധനമ് ॥ 11 ॥

തസ്മാദ്വിസൃജ്യാശിഷ ഈശ സര്വതോ

രജസ്തമഃസത്ത്വഗുണാനുബന്ധനാഃ ।

നിരഞ്ജനം നിര്ഗുണമദ്വയം പരം

ത്വാം ജ്ഞപ്തിമാത്രം പുരുഷം വ്രജാമ്യഹമ് ॥ 12 ॥

ചിരമിഹ വൃജിനാര്തസ്തപ്യമാനോഽനുതാപൈഃ

അവിതൃഷഷഡമിത്രോ ലബ്ധശാന്തിഃ കഥഞ്ചിത് ।

ശരണദ സമുപേതസ്ത്വത്പദാബ്ജം പരാത്മന്

അഭയമമൃതമശോകം പാഹി മാഽപന്നമീശ ॥ 13 ॥

ഇതി ശ്രീമദ്ഭാഗവതാന്തര്ഗതാ മുചുകുന്ദകൃതാ ശ്രീവിഷ്ണുസ്തുതിഃ സമാപ്താ ।

Roman (IAST) Transliteration

vimohito'yaṃ jana īśa māyayā

tvadīyayā tvāṃ ca bhajatyanarthadṛk |

sukhāya duḥkhaprabhaveṣu sajjate

gṛheṣu yoṣitpuruṣaśca vañcitaḥ || 1 ||

labdhvā jano durlabhamatra mānuṣaṃ

kathañcidavyaṅgamayatnato'nagha |

pādāravindaṃ na bhajatyasanmati-

rgṛhāndhakūpe patito yathā paśuḥ || 2 ||

mamaiṣa kālo'jita niṣphalo gato

rājyaśriyonnaddhamadasya bhūpate |

martyātmabuddheḥ sutadārakośabhū-

ṣvāsajjamānasya durantacintayā || 3 ||

kalevare'smin ghaṭakuḍyasannibhe

nirūḍhamāno naradeva ityaham |

vṛto rathebhāśvapadātyanīkapairgāṃ

paryaṭaṃstvāgaṇayan sudurmadaḥ || 4 ||

pramattamuccairiti kṛtyacintayā

prabhuddhalobhaṃ viṣayeṣu lālasam |

tvamapramattaḥ sahasā'bhipadyase

kṣullelihāno'hirivākhumantakaḥ || 5 ||

purā rathairhemapariṣkṛtaiścaran

mataṅgajairvā naradevasañjñitaḥ |

sa eva kālena duratyayena te

kalevaro viṭkṛmibhasmasañjñitaḥ || 6 ||

nirjitya dikcakramabhūtavigraho

varāsanasthaḥ samarājavanditaḥ |

gṛheṣu maithunyasukheṣu yoṣitāṃ

krīḍāmṛga pūruṣa īśa nīyate || 7 ||

karoti karmāṇi tapaḥsu niṣṭhito

nivṛttabhogastadapekṣayā dadat |

punaśca bhūyeyamahaṃ svarāḍiti

prabuddhatarṣo na sukhāya kalpate || 8 ||

bhavāpavargo bhramato yadā bhave-

jjanasya tarhyacyuta satsamāgamaḥ |

satsaṅgamo yarhi tadaiva sadgatau

parāvareśe tvayi jāyate matiḥ || 9 ||

manye mamānugraha īśa te kṛto

rājyānubandhāpagamo yadṛcchayā |

yaḥ prārthyate sādhubhirekacaryayā

vanaṃ vivikṣadbhirakhaṇḍabhūmipaiḥ || 10 ||

na kāmaye'nyaṃ tava pādasevanād-

akiñcanaprārthyatamādvaraṃ vibho |

ārādhya kastvāṃ hyapavargadaṃ hare

vṛṇīta āryo varamātmabandhanam || 11 ||

tasmādvisṛjyāśiṣa īśa sarvato

rajastamaḥsattvaguṇānubandhanāḥ |

nirañjanaṃ nirguṇamadvayaṃ paraṃ

tvāṃ jñaptimātraṃ puruṣaṃ vrajāmyaham || 12 ||

ciramiha vṛjinārtastapyamāno'nutāpaiḥ

avitṛṣaṣaḍamitro labdhaśāntiḥ kathañcit |

śaraṇada samupetastvatpadābjaṃ parātman

abhayamamṛtamaśokaṃ pāhi mā'pannamīśa || 13 ||

iti śrīmadbhāgavatāntargatā mucukundakṛtā śrīviṣṇustutiḥ samāptā |

Sanskrit — Devanagari (original)

विमोहितोऽयं जन ईश मायया

त्वदीयया त्वां च भजत्यनर्थदृक् ।

सुखाय दुःखप्रभवेषु सज्जते

गृहेषु योषित्पुरुषश्च वञ्चितः ॥ 1 ॥

लब्ध्वा जनो दुर्लभमत्र मानुषं

कथञ्चिदव्यङ्गमयत्नतोऽनघ ।

पादारविन्दं न भजत्यसन्मति-

र्गृहान्धकूपे पतितो यथा पशुः ॥ 2 ॥

ममैष कालोऽजित निष्फलो गतो

राज्यश्रियोन्नद्धमदस्य भूपते ।

मर्त्यात्मबुद्धेः सुतदारकोशभू-

ष्वासज्जमानस्य दुरन्तचिन्तया ॥ 3 ॥

कलेवरेऽस्मिन् घटकुड्यसन्निभे

निरूढमानो नरदेव इत्यहम् ।

वृतो रथेभाश्वपदात्यनीकपैर्गां

पर्यटंस्त्वागणयन् सुदुर्मदः ॥ 4 ॥

प्रमत्तमुच्चैरिति कृत्यचिन्तया

प्रभुद्धलोभं विषयेषु लालसम् ।

त्वमप्रमत्तः सहसाऽभिपद्यसे

क्षुल्लेलिहानोऽहिरिवाखुमन्तकः ॥ 5 ॥

पुरा रथैर्हेमपरिष्कृतैश्चरन्

मतङ्गजैर्वा नरदेवसञ्ज्ञितः ।

स एव कालेन दुरत्ययेन ते

कलेवरो विट्कृमिभस्मसञ्ज्ञितः ॥ 6 ॥

निर्जित्य दिक्चक्रमभूतविग्रहो

वरासनस्थः समराजवन्दितः ।

गृहेषु मैथुन्यसुखेषु योषितां

क्रीडामृग पूरुष ईश नीयते ॥ 7 ॥

करोति कर्माणि तपःसु निष्ठितो

निवृत्तभोगस्तदपेक्षया ददत् ।

पुनश्च भूयेयमहं स्वराडिति

प्रबुद्धतर्षो न सुखाय कल्पते ॥ 8 ॥

भवापवर्गो भ्रमतो यदा भवे-

ज्जनस्य तर्ह्यच्युत सत्समागमः ।

सत्सङ्गमो यर्हि तदैव सद्गतौ

परावरेशे त्वयि जायते मतिः ॥ 9 ॥

मन्ये ममानुग्रह ईश ते कृतो

राज्यानुबन्धापगमो यदृच्छया ।

यः प्रार्थ्यते साधुभिरेकचर्यया

वनं विविक्षद्भिरखण्डभूमिपैः ॥ 10 ॥

न कामयेऽन्यं तव पादसेवनाद्-

अकिञ्चनप्रार्थ्यतमाद्वरं विभो ।

आराध्य कस्त्वां ह्यपवर्गदं हरे

वृणीत आर्यो वरमात्मबन्धनम् ॥ 11 ॥

तस्माद्विसृज्याशिष ईश सर्वतो

रजस्तमःसत्त्वगुणानुबन्धनाः ।

निरञ्जनं निर्गुणमद्वयं परं

त्वां ज्ञप्तिमात्रं पुरुषं व्रजाम्यहम् ॥ 12 ॥

चिरमिह वृजिनार्तस्तप्यमानोऽनुतापैः

अवितृषषडमित्रो लब्धशान्तिः कथञ्चित् ।

शरणद समुपेतस्त्वत्पदाब्जं परात्मन्

अभयममृतमशोकं पाहि माऽपन्नमीश ॥ 13 ॥

इति श्रीमद्भागवतान्तर्गता मुचुकुन्दकृता श्रीविष्णुस्तुतिः समाप्ता ।