Narayaniyam Dashaka 33 - Ambarishacharitam — Grantha Script

𑌵𑍈𑌵𑌸𑍍𑌵𑌤𑌾𑌖𑍍𑌯𑌮𑌨𑍁𑌪𑍁𑌤𑍍𑌰𑌨𑌭𑌾𑌗𑌜𑌾𑌤-

𑌨𑌾𑌭𑌾𑌗𑌨𑌾𑌮𑌕𑌨𑌰𑍇𑌨𑍍𑌦𑍍𑌰𑌸𑍁𑌤𑍋𑌽𑌮𑍍𑌬𑌰𑍀𑌷𑌃 ।

𑌸𑌪𑍍𑌤𑌾𑌰𑍍𑌣𑌵𑌾𑌵𑍃𑌤𑌮𑌹𑍀𑌦𑌯𑌿𑌤𑍋𑌽𑌪𑌿 𑌰𑍇𑌮𑍇

𑌤𑍍𑌵𑌤𑍍𑌸𑌙𑍍𑌗𑌿𑌷𑍁 𑌤𑍍𑌵𑌯𑌿 𑌚 𑌮𑌗𑍍𑌨𑌮𑌨𑌾𑌸𑍍𑌸𑌦𑍈𑌵 ॥1॥

𑌤𑍍𑌵𑌤𑍍𑌪𑍍𑌰𑍀𑌤𑌯𑍇 𑌸𑌕𑌲𑌮𑍇𑌵 𑌵𑌿𑌤𑌨𑍍𑌵𑌤𑍋𑌽𑌸𑍍𑌯

𑌭𑌕𑍍𑌤𑍍𑌯𑍈𑌵 𑌦𑍇𑌵 𑌨𑌚𑌿𑌰𑌾𑌦𑌭𑍃𑌥𑌾𑌃 𑌪𑍍𑌰𑌸𑌾𑌦𑌮𑍍 ।

𑌯𑍇𑌨𑌾𑌸𑍍𑌯 𑌯𑌾𑌚𑌨𑌮𑍃𑌤𑍇𑌽𑌪𑍍𑌯𑌭𑌿𑌰𑌕𑍍𑌷𑌣𑌾𑌰𑍍𑌥𑌂

𑌚𑌕𑍍𑌰𑌂 𑌭𑌵𑌾𑌨𑍍 𑌪𑍍𑌰𑌵𑌿𑌤𑌤𑌾𑌰 𑌸𑌹𑌸𑍍𑌰𑌧𑌾𑌰𑌮𑍍 ॥2॥

𑌸 𑌦𑍍𑌵𑌾𑌦𑌶𑍀𑌵𑍍𑌰𑌤𑌮𑌥𑍋 𑌭𑌵𑌦𑌰𑍍𑌚𑌨𑌾𑌰𑍍𑌥𑌂

𑌵𑌰𑍍𑌷𑌂 𑌦𑌧𑍗 𑌮𑌧𑍁𑌵𑌨𑍇 𑌯𑌮𑍁𑌨𑍋𑌪𑌕𑌣𑍍𑌠𑍇 ।

𑌪𑌤𑍍𑌨𑍍𑌯𑌾 𑌸𑌮𑌂 𑌸𑍁𑌮𑌨𑌸𑌾 𑌮𑌹𑌤𑍀𑌂 𑌵𑌿𑌤𑌨𑍍𑌵𑌨𑍍

𑌪𑍂𑌜𑌾𑌂 𑌦𑍍𑌵𑌿𑌜𑍇𑌷𑍁 𑌵𑌿𑌸𑍃𑌜𑌨𑍍 𑌪𑌶𑍁𑌷𑌷𑍍𑌟𑌿𑌕𑍋𑌟𑌿𑌮𑍍 ॥3॥

𑌤𑌤𑍍𑌰𑌾𑌥 𑌪𑌾𑌰𑌣𑌦𑌿𑌨𑍇 𑌭𑌵𑌦𑌰𑍍𑌚𑌨𑌾𑌨𑍍𑌤𑍇

𑌦𑍁𑌰𑍍𑌵𑌾𑌸𑌸𑌾𑌽𑌸𑍍𑌯 𑌮𑍁𑌨𑌿𑌨𑌾 𑌭𑌵𑌨𑌂 𑌪𑍍𑌰𑌪𑍇𑌦𑍇 ।

𑌭𑍋𑌕𑍍𑌤𑍁𑌂 𑌵𑍃𑌤𑌶𑍍𑌚𑌸 𑌨𑍃𑌪𑍇𑌣 𑌪𑌰𑌾𑌰𑍍𑌤𑌿𑌶𑍀𑌲𑍋

𑌮𑌨𑍍𑌦𑌂 𑌜𑌗𑌾𑌮 𑌯𑌮𑍁𑌨𑌾𑌂 𑌨𑌿𑌯𑌮𑌾𑌨𑍍𑌵𑌿𑌧𑌾𑌸𑍍𑌯𑌨𑍍 ॥4॥

𑌰𑌾𑌜𑍍𑌞𑌾𑌽𑌥 𑌪𑌾𑌰𑌣𑌮𑍁𑌹𑍂𑌰𑍍𑌤𑌸𑌮𑌾𑌪𑍍𑌤𑌿𑌖𑍇𑌦𑌾-

𑌦𑍍𑌵𑌾𑌰𑍈𑌵 𑌪𑌾𑌰𑌣𑌮𑌕𑌾𑌰𑌿 𑌭𑌵𑌤𑍍𑌪𑌰𑍇𑌣 ।

𑌪𑍍𑌰𑌾𑌪𑍍𑌤𑍋 𑌮𑍁𑌨𑌿𑌸𑍍𑌤𑌦𑌥 𑌦𑌿𑌵𑍍𑌯𑌦𑍃𑌶𑌾 𑌵𑌿𑌜𑌾𑌨𑌨𑍍

𑌕𑍍𑌷𑌿𑌪𑍍𑌯𑌨𑍍 𑌕𑍍𑌰𑍁𑌧𑍋𑌦𑍍𑌧𑍃𑌤𑌜𑌟𑍋 𑌵𑌿𑌤𑌤𑌾𑌨 𑌕𑍃𑌤𑍍𑌯𑌾𑌮𑍍 ॥5॥

𑌕𑍃𑌤𑍍𑌯𑌾𑌂 𑌚 𑌤𑌾𑌮𑌸𑌿𑌧𑌰𑌾𑌂 𑌭𑍁𑌵𑌨𑌂 𑌦𑌹𑌨𑍍𑌤𑍀-

𑌮𑌗𑍍𑌰𑍇𑌽𑌭𑌿𑌵𑍀𑌕𑍍𑌷𑍍𑌯𑌨𑍃𑌪𑌤𑌿𑌰𑍍𑌨 𑌪𑌦𑌾𑌚𑍍𑌚𑌕𑌮𑍍𑌪𑍇 ।

𑌤𑍍𑌵𑌦𑍍𑌭𑌕𑍍𑌤𑌬𑌾𑌧𑌮𑌭𑌿𑌵𑍀𑌕𑍍𑌷𑍍𑌯 𑌸𑍁𑌦𑌰𑍍𑌶𑌨𑌂 𑌤𑍇

𑌕𑍃𑌤𑍍𑌯𑌾𑌨𑌲𑌂 𑌶𑌲𑌭𑌯𑌨𑍍 𑌮𑍁𑌨𑌿𑌮𑌨𑍍𑌵𑌧𑌾𑌵𑍀𑌤𑍍 ॥6॥

𑌧𑌾𑌵𑌨𑍍𑌨𑌶𑍇𑌷𑌭𑍁𑌵𑌨𑍇𑌷𑍁 𑌭𑌿𑌯𑌾 𑌸 𑌪𑌶𑍍𑌯𑌨𑍍

𑌵𑌿𑌶𑍍𑌵𑌤𑍍𑌰 𑌚𑌕𑍍𑌰𑌮𑌪𑌿 𑌤𑍇 𑌗𑌤𑌵𑌾𑌨𑍍 𑌵𑌿𑌰𑌿𑌞𑍍𑌚𑌮𑍍 ।

𑌕𑌃 𑌕𑌾𑌲𑌚𑌕𑍍𑌰𑌮𑌤𑌿𑌲𑌙𑍍𑌘𑌯𑌤𑍀𑌤𑍍𑌯𑌪𑌾𑌸𑍍𑌤𑌃

𑌶𑌰𑍍𑌵𑌂 𑌯𑌯𑍗 𑌸 𑌚 𑌭𑌵𑌨𑍍𑌤𑌮𑌵𑌨𑍍𑌦𑌤𑍈𑌵 ॥7॥

𑌭𑍂𑌯𑍋 𑌭𑌵𑌨𑍍𑌨𑌿𑌲𑌯𑌮𑍇𑌤𑍍𑌯 𑌮𑍁𑌨𑌿𑌂 𑌨𑌮𑌨𑍍𑌤𑌂

𑌪𑍍𑌰𑍋𑌚𑍇 𑌭𑌵𑌾𑌨𑌹𑌮𑍃𑌷𑍇 𑌨𑌨𑍁 𑌭𑌕𑍍𑌤𑌦𑌾𑌸𑌃 ।

𑌜𑍍𑌞𑌾𑌨𑌂 𑌤𑌪𑌶𑍍𑌚 𑌵𑌿𑌨𑌯𑌾𑌨𑍍𑌵𑌿𑌤𑌮𑍇𑌵 𑌮𑌾𑌨𑍍𑌯𑌂

𑌯𑌾𑌹𑍍𑌯𑌮𑍍𑌬𑌰𑍀𑌷𑌪𑌦𑌮𑍇𑌵 𑌭𑌜𑍇𑌤𑌿 𑌭𑍂𑌮𑌨𑍍 ॥8॥

𑌤𑌾𑌵𑌤𑍍𑌸𑌮𑍇𑌤𑍍𑌯 𑌮𑍁𑌨𑌿𑌨𑌾 𑌸 𑌗𑍃𑌹𑍀𑌤𑌪𑌾𑌦𑍋

𑌰𑌾𑌜𑌾𑌽𑌪𑌸𑍃𑌤𑍍𑌯 𑌭𑌵𑌦𑌸𑍍𑌤𑍍𑌰𑌮𑌸𑌾𑌵𑌨𑍗𑌷𑍀𑌤𑍍 ।

𑌚𑌕𑍍𑌰𑍇 𑌗𑌤𑍇 𑌮𑍁𑌨𑌿𑌰𑌦𑌾𑌦𑌖𑌿𑌲𑌾𑌶𑌿𑌷𑍋𑌽𑌸𑍍𑌮𑍈

𑌤𑍍𑌵𑌦𑍍𑌭𑌕𑍍𑌤𑌿𑌮𑌾𑌗𑌸𑌿 𑌕𑍃𑌤𑍇𑌽𑌪𑌿 𑌕𑍃𑌪𑌾𑌂 𑌚 𑌶𑌂𑌸𑌨𑍍 ॥9॥

𑌰𑌾𑌜𑌾 𑌪𑍍𑌰𑌤𑍀𑌕𑍍𑌷𑍍𑌯 𑌮𑍁𑌨𑌿𑌮𑍇𑌕𑌸𑌮𑌾𑌮𑌨𑌾𑌶𑍍𑌵𑌾𑌨𑍍

𑌸𑌮𑍍𑌭𑍋𑌜𑍍𑌯 𑌸𑌾𑌧𑍁 𑌤𑌮𑍃𑌷𑌿𑌂 𑌵𑌿𑌸𑍃𑌜𑌨𑍍 𑌪𑍍𑌰𑌸𑌨𑍍𑌨𑌮𑍍 ।

𑌭𑍁𑌕𑍍𑌤𑍍𑌵𑌾 𑌸𑍍𑌵𑌯𑌂 𑌤𑍍𑌵𑌯𑌿 𑌤𑌤𑍋𑌽𑌪𑌿 𑌦𑍃𑌢𑌂 𑌰𑌤𑍋𑌽𑌭𑍂-

𑌤𑍍𑌸𑌾𑌯𑍁𑌜𑍍𑌯𑌮𑌾𑌪 𑌚 𑌸 𑌮𑌾𑌂 𑌪𑌵𑌨𑍇𑌶 𑌪𑌾𑌯𑌾𑌃 ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

vaivasvatākhyamanuputranabhāgajāta-

nābhāganāmakanarendrasuto'mbarīṣaḥ |

saptārṇavāvṛtamahīdayito'pi reme

tvatsaṅgiṣu tvayi ca magnamanāssadaiva ||1||

tvatprītaye sakalameva vitanvato'sya

bhaktyaiva deva nacirādabhṛthāḥ prasādam |

yenāsya yācanamṛte'pyabhirakṣaṇārthaṃ

cakraṃ bhavān pravitatāra sahasradhāram ||2||

sa dvādaśīvratamatho bhavadarcanārthaṃ

varṣaṃ dadhau madhuvane yamunopakaṇṭhe |

patnyā samaṃ sumanasā mahatīṃ vitanvan

pūjāṃ dvijeṣu visṛjan paśuṣaṣṭikoṭim ||3||

tatrātha pāraṇadine bhavadarcanānte

durvāsasā'sya muninā bhavanaṃ prapede |

bhoktuṃ vṛtaścasa nṛpeṇa parārtiśīlo

mandaṃ jagāma yamunāṃ niyamānvidhāsyan ||4||

rājñā'tha pāraṇamuhūrtasamāptikhedā-

dvāraiva pāraṇamakāri bhavatpareṇa |

prāpto munistadatha divyadṛśā vijānan

kṣipyan krudhoddhṛtajaṭo vitatāna kṛtyām ||5||

kṛtyāṃ ca tāmasidharāṃ bhuvanaṃ dahantī-

magre'bhivīkṣyanṛpatirna padāccakampe |

tvadbhaktabādhamabhivīkṣya sudarśanaṃ te

kṛtyānalaṃ śalabhayan munimanvadhāvīt ||6||

dhāvannaśeṣabhuvaneṣu bhiyā sa paśyan

viśvatra cakramapi te gatavān viriñcam |

kaḥ kālacakramatilaṅghayatītyapāstaḥ

śarvaṃ yayau sa ca bhavantamavandataiva ||7||

bhūyo bhavannilayametya muniṃ namantaṃ

proce bhavānahamṛṣe nanu bhaktadāsaḥ |

jñānaṃ tapaśca vinayānvitameva mānyaṃ

yāhyambarīṣapadameva bhajeti bhūman ||8||

tāvatsametya muninā sa gṛhītapādo

rājā'pasṛtya bhavadastramasāvanauṣīt |

cakre gate muniradādakhilāśiṣo'smai

tvadbhaktimāgasi kṛte'pi kṛpāṃ ca śaṃsan ||9||

rājā pratīkṣya munimekasamāmanāśvān

sambhojya sādhu tamṛṣiṃ visṛjan prasannam |

bhuktvā svayaṃ tvayi tato'pi dṛḍhaṃ rato'bhū-

tsāyujyamāpa ca sa māṃ pavaneśa pāyāḥ ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

वैवस्वताख्यमनुपुत्रनभागजात-

नाभागनामकनरेन्द्रसुतोऽम्बरीषः ।

सप्तार्णवावृतमहीदयितोऽपि रेमे

त्वत्सङ्गिषु त्वयि च मग्नमनास्सदैव ॥1॥

त्वत्प्रीतये सकलमेव वितन्वतोऽस्य

भक्त्यैव देव नचिरादभृथाः प्रसादम् ।

येनास्य याचनमृतेऽप्यभिरक्षणार्थं

चक्रं भवान् प्रविततार सहस्रधारम् ॥2॥

स द्वादशीव्रतमथो भवदर्चनार्थं

वर्षं दधौ मधुवने यमुनोपकण्ठे ।

पत्न्या समं सुमनसा महतीं वितन्वन्

पूजां द्विजेषु विसृजन् पशुषष्टिकोटिम् ॥3॥

तत्राथ पारणदिने भवदर्चनान्ते

दुर्वाससाऽस्य मुनिना भवनं प्रपेदे ।

भोक्तुं वृतश्चस नृपेण परार्तिशीलो

मन्दं जगाम यमुनां नियमान्विधास्यन् ॥4॥

राज्ञाऽथ पारणमुहूर्तसमाप्तिखेदा-

द्वारैव पारणमकारि भवत्परेण ।

प्राप्तो मुनिस्तदथ दिव्यदृशा विजानन्

क्षिप्यन् क्रुधोद्धृतजटो विततान कृत्याम् ॥5॥

कृत्यां च तामसिधरां भुवनं दहन्ती-

मग्रेऽभिवीक्ष्यनृपतिर्न पदाच्चकम्पे ।

त्वद्भक्तबाधमभिवीक्ष्य सुदर्शनं ते

कृत्यानलं शलभयन् मुनिमन्वधावीत् ॥6॥

धावन्नशेषभुवनेषु भिया स पश्यन्

विश्वत्र चक्रमपि ते गतवान् विरिञ्चम् ।

कः कालचक्रमतिलङ्घयतीत्यपास्तः

शर्वं ययौ स च भवन्तमवन्दतैव ॥7॥

भूयो भवन्निलयमेत्य मुनिं नमन्तं

प्रोचे भवानहमृषे ननु भक्तदासः ।

ज्ञानं तपश्च विनयान्वितमेव मान्यं

याह्यम्बरीषपदमेव भजेति भूमन् ॥8॥

तावत्समेत्य मुनिना स गृहीतपादो

राजाऽपसृत्य भवदस्त्रमसावनौषीत् ।

चक्रे गते मुनिरदादखिलाशिषोऽस्मै

त्वद्भक्तिमागसि कृतेऽपि कृपां च शंसन् ॥9॥

राजा प्रतीक्ष्य मुनिमेकसमामनाश्वान्

सम्भोज्य साधु तमृषिं विसृजन् प्रसन्नम् ।

भुक्त्वा स्वयं त्वयि ततोऽपि दृढं रतोऽभू-

त्सायुज्यमाप च स मां पवनेश पायाः ॥10॥